เงินเดือนออกแล้วไปไหน?

เรื่องของมันนี่ กับเจ็ดสัปดาห์ที่เปลี่ยนวิธีคิดเรื่องเงิน · สมิต ทวีเลิศนิธิ
อ่านจบได้ในราว 15 นาที

ป่าที่ไม่มีใครกล้าเข้า

เพื่อนในกลุ่มไลน์

ช่วงนั้น กลุ่มไลน์เพื่อนมหาวิทยาลัยของมันนี่ไม่ค่อยคุยเรื่องละครแล้ว

มีคนส่งภาพหน้าจอพอร์ตสีเขียว มีคนถามว่าทองขึ้นอีกแล้วใช่ไหม มีคนเขียนว่า "ใครยังไม่มีคริปโต ตกรถแล้วนะ" แล้วตามด้วยอีโมจิจรวด

มันนี่อ่านทุกข้อความ แต่ไม่ได้ตอบสักข้อความ เธอรู้สึกเหมือนยืนอยู่หน้าประตูห้องที่ทุกคนเข้าไปแล้ว ได้ยินเสียงหัวเราะดังลอดออกมา แต่ไม่รู้ว่าประตูเปิดยังไง

คืนหนึ่งเธอทักแชตส่วนตัวไปหาเพื่อนคนที่โพสต์พอร์ตบ่อยที่สุด

"แกเริ่มลงทุนยังไงอะ"

"ก็ซื้อ QQQ ตามแฟน"

"แล้ว QQQ มันคืออะไร"

เพื่อนอ่านแล้ว แต่เงียบไปนานจนมันนี่คิดว่าคงไม่ตอบ

"...ไม่รู้ว่ะ แต่เขาบอกว่าดี"

คนที่อยากช่วย

มันนี่ลองถามคนอื่นต่อ และพบว่าทุกคนพร้อมช่วยเธอเสมอ

เจ้าหน้าที่ธนาคารที่สาขาใกล้หอยิ้มกว้าง ตอนเธอไปทำบัตรใหม่ "น้องซื้อ RMF ยังคะ ลดหย่อนภาษีได้นะ" มันนี่พยักหน้าเหมือนเข้าใจ แล้วกลับมาค้นในมือถือว่า RMF คืออะไร

ญาติฝั่งแม่คนหนึ่งเป็นตัวแทนประกัน ส่งตารางผลตอบแทนมาให้ดูในไลน์ ตัวเลขเยอะจนเธออ่านไม่จบ

แอปเทรดแอปหนึ่งส่งโฆษณาว่า "เปิดพอร์ตวันนี้ รับหุ้นฟรี"

ทุกคนดูเต็มใจช่วยมาก มันนี่ไม่ได้คิดว่าใครเป็นคนไม่ดี เธอแค่สังเกตเห็นว่า ทุกคนที่อยากช่วย มีของบางอย่างอยากให้เธอซื้อ

คืนนั้นเธอปิดมือถือ แล้วตัดสินใจเรื่องหนึ่ง

ป่านี้ถ้าเข้าไปโดยไม่มีคนนำทาง หลงแน่ ไม่เข้าดีกว่า

เธอรู้สึกโล่งที่ได้ตัดสินใจ และไม่รู้เลยว่าการยืนอยู่นอกป่าก็มีราคาของมันเหมือนกัน

ประกาศในกลุ่มบริษัท

สองสัปดาห์ต่อมา มีประกาศสั้นๆ ในกลุ่มไลน์ของบริษัท

ชมรม Happy Money รับสมัครรุ่นใหม่ 6-7 คน เจอกันทุกวันพุธ 16:30-17:30 อ่านหนังสือ "หนทางเรียบง่ายสู่ความมั่งคั่ง" (The Simple Path to Wealth) ไม่มีค่าใช้จ่าย ไม่มีอะไรขาย

มันนี่อ่านบรรทัดสุดท้ายสามรอบ

ไม่มีอะไรขาย

เธอกดสมัครก่อนที่จะเปลี่ยนใจ

วันพุธแรก

ห้องเรียนของชมรมคือห้องทำงานของคุณสมิตเอง อยู่ชั้นสอง โต๊ะทำงานของเขาอยู่ด้านหลัง กลางห้องมีโต๊ะประชุมกับเก้าอี้แปดตัว บนผนังมีไวท์บอร์ดหนึ่งอัน เก้าอี้เจ็ดตัวมีน้องๆ นั่ง ส่วนตัวที่แปดเป็นของคุณสมิต เขานั่งคุยเป็นหลัก ลุกไปเขียนกระดานก็ต่อเมื่ออยากให้ทุกคนเห็นภาพเดียวกัน

เขาไม่ได้เริ่มด้วยสไลด์ เขาเริ่มด้วยการเล่าว่า ตัวเองจะทำหน้าที่อะไร

"ผมไม่ได้ลงทุนอะไรให้ใครนะครับ ผมไม่มีกองทุนขาย ไม่ได้ค่าคอมฯ จากใคร" เขาบอก "ผมให้แค่มุมมองกับวิชา ให้คิดว่าผมเป็น พรานป่า คนหนึ่ง ป่าการลงทุนมันกว้าง ถ้าไม่มีพรานป่า หลงป่าแน่"

มันนี่เงยหน้าขึ้นจากสมุดเป็นครั้งแรก

"อีกเรื่องหนึ่งครับ" คุณสมิตเสริม "คอร์สนี้ไม่ได้ทำให้ใครเก่งในเจ็ดครั้ง มันเป็นแค่ ของเรียกน้ำย่อย ให้น้องหิวพอจะไปหาความรู้กินต่อเอง และถ้าไม่รู้ ให้บอกว่าไม่รู้ ไม่ต้องอาย ในห้องนี้ไม่มีคำถามโง่"

"แล้วเราเรียนกันยังไงคะ" น้องคนหนึ่งถาม

"แบบ book club ครับ" เขายกหนังสือเล่มหนาขึ้นมาให้ดู "ทุกสัปดาห์ทุกคนกลับไปอ่านมาก่อน รอบละเจ็ดสิบแปดสิบหน้า อ่านไม่เข้าใจไม่เป็นไร อ่านแล้วงงยิ่งดี เอาความงงมาวางที่โต๊ะนี้"

เขาหยิบกระดาษ A4 เคลือบพลาสติกแผ่นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก มุมกระดาษเริ่มลอก เหมือนผ่านมือมาหลายรุ่น แล้วแปะไว้ที่ขอบไวท์บอร์ด

"ทุกพุธเราจะเดินตามนี้ครับ" เขาว่า "ข้อหนึ่งกับข้อสี่ไม่มีคำตอบผิด ข้อสองยิ่งถามเยอะยิ่งดี ส่วนข้อสามเป็นหน้าที่ผม หนังสือเล่มนี้คนอเมริกันเขียน เขาคิดว่าคนอ่านรู้เรื่องพื้นฐานอยู่แล้ว บางเรื่องเขาเลยเดินข้ามไป ผมจะเติมตรงนั้นให้ วันนี้ยังไม่มีใครได้อ่าน เราเลยเริ่มที่ข้อสามกันเลย"

มันนี่ลอกสี่บรรทัดลงสมุด แล้ววงข้อหนึ่งไว้ ครั้งสุดท้ายที่มีคนถามว่าเธออ่านอะไรแล้วรู้สึกยังไง คือครูภาษาไทยตอนมัธยม และตอนนั้นเธอตอบว่า "ชอบค่ะ" ทั้งที่อ่านไม่จบ

มีจริงไหม

คุณสมิตเขียนบนกระดานสามคำ

อิสรภาพทางการเงิน

"ใครคิดว่ามีจริง ยกมือครับ"

มือยกขึ้นสองมือแบบครึ่งๆ กลางๆ

"ใครคิดว่ามีจริง และเป็นของเราได้ ยกมือครับ"

เหลือมือเดียว เป็นมือของคนที่ยกแล้วมองซ้ายมองขวา เหมือนกลัวถูกจับได้

มันนี่ไม่ยกสักครั้ง เธอก้มลงเขียนในสมุดตัวเล็กๆ ว่า "ของคนถูกหวย"

คุณสมิตไม่ได้แปลกใจ ดูเหมือนเขาจะเห็นภาพแบบนี้มาหลายรุ่นแล้ว

"ผมเข้าใจครับ คำนี้ฟังดูใหญ่" เขาว่า "งั้นผมไม่ถามว่ามีจริงไหม ผมถามใหม่ ถ้าพรุ่งนี้น้องรู้ว่าจะกินอะไร ที่บ้านมีไฟเปิด และถ้าพ่อแม่ป่วย มีเงินพาไปหาหมอได้ทันทีโดยไม่ต้องกู้ใคร น้องว่านั่นเป็นอิสรภาพไหม"

ห้องเงียบ แล้วน้องคนหนึ่งตอบเบาๆ

"...ถ้าแบบนั้น ก็อยากได้ค่ะ"

"นั่นแหละครับ อิสรภาพที่ผมพูดถึง" คุณสมิตพูด "มันไม่ใช่การนอนเล่นบนชายหาดทุกวัน มันคือการที่ เรากำหนดชีวิตตัวเองได้ โดยไม่ต้องให้เรื่องเงินมาเป็นคนกำหนด และมันมีได้จริงครับ อยู่ที่ว่าเราหาได้เท่าไร และอยากใช้ชีวิตในมาตรฐานแบบไหน"

เขาหยุดพักหนึ่ง แล้วพูดต่อ

"ปัญหาคือ ถ้าเราไม่รู้เลยว่ามันเป็นไปได้ เราจะอยู่ใน ถ้ำเงินเดือน ไปเรื่อยๆ เงินเข้ามา เงินออกไป เดือนแล้วเดือนเล่า และคิดว่าโลกมีแค่นี้"

มันนี่หยุดเขียน คำว่าถ้ำเงินเดือนติดอยู่ในหัวเธอ เหมือนทำนองเพลงที่ไม่ยอมหายไป

บันไดบนกระดาน

คุณสมิตลบกระดาน แล้ววาดบันไดหกขั้น

1. 6ถอนใช้อย่างยั่งยืน
2. 5ลงทุนระยะยาวแบบเรียบง่าย
3. 4เงินสำรอง 3-6 เดือน
4. 3ปลดหนี้ดอกเบี้ยแพง
5. 2เงินฉุกเฉินก้อนเล็ก
6. 1ออมก่อนใช้

"อิสรภาพไม่ใช่ก้าวเดียวถึงครับ มันคือบันได" เขาชี้ทีละขั้น "และป่าที่ทุกคนพูดถึงกันในไลน์ ทั้งหุ้น กองทุน คริปโต อยู่ขั้นที่ห้า"

"ขั้นที่ห้าเลยเหรอคะ" มีคนถาม

"ครับ ขั้นที่ห้า" คุณสมิตยิ้ม "ทุกวันนี้ ใครเจอเพื่อนเล่นคริปโตก็ไปทำคริปโต เจอเพื่อนเล่นหุ้นก็ไปเล่นหุ้น เจอเพื่อนซื้อทองก็ไปซื้อทอง กระโดดข้ามไปขั้นที่ห้าเลย โดยที่ข้างล่างยังว่างเปล่า แล้วพอตลาดลงแรงๆ ไม่มีอะไรรองรับ ก็หล่นลงมาทั้งตัว"

"แล้วคนส่วนใหญ่อยู่ขั้นไหนคะ"

เขาหันมาถามกลับทั้งห้อง

"ลองดูตัวเองครับ ไม่ต้องตอบออกเสียง วันนี้เราอยู่ขั้นไหน"

มันนี่ไล่สายตาจากขั้นบนสุดลงมาทีละขั้น ไม่มีเงินสำรอง ไม่มีเงินฉุกเฉิน และขั้นที่หนึ่ง ออมก่อนใช้ เธอก็ไม่เคยทำ

เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองยืนอยู่ ขั้นที่ศูนย์ ซึ่งไม่มีอยู่บนกระดานด้วยซ้ำ

ก่อนเลิกคลาส

ห้าโมงยี่สิบ คุณสมิตชี้ไปที่ข้อสี่บนกระดาษเคลือบ

"ฟังจบวันนี้แล้วรู้สึกยังไงครับ คำเดียวก็ได้"

"งงค่ะ"

"หิวครับ" น้องอีกคนตอบ แล้วรีบเสริม "หมายถึงหิวความรู้นะครับ ไม่ใช่หิวข้าว ...ก็หิวข้าวด้วย"

"หิวแปลว่าของเรียกน้ำย่อยได้ผลครับ" คุณสมิตหัวเราะ

ถึงตามันนี่ เธอนิ่งไปนาน

"...ยังไม่รู้ค่ะ"

"นั่นก็เป็นคำตอบครับ" เขาว่า "สัปดาห์หน้าอ่านมาถึงหน้าแปดสิบนะครับ ไม่ทันก็มาเถอะ ไม่มีใครตรวจการบ้าน"

ตอนห้าโมงครึ่ง ทุกคนเก็บของ คุณสมิตพับปิดแล็ปท็อป แล้วพูดประโยคสุดท้ายของวัน

"สัปดาห์หน้าเราจะเริ่มที่ขั้นแรก ขั้นที่ฟังดูง่ายที่สุดและคนทำได้น้อยที่สุด" เขาว่า "อ้อ อีกเรื่องหนึ่ง หลายคนบอกผมว่าไม่อยากเข้าป่าเพราะกลัวหลง ผมเข้าใจครับ แต่สัปดาห์หน้าผมจะให้ดูว่า การไม่เข้าป่าก็มีราคา และราคามันแพงกว่าที่ทุกคนคิด"

มันนี่ปิดสมุด คำว่า "ของคนถูกหวย" ยังอยู่ตรงนั้น

แต่ใต้คำนั้น เธอเขียนเพิ่มอีกบรรทัดตัวเล็กกว่าเดิม

"หรือว่า...ของคนที่ค่อยๆ ขึ้นบันได?"

เงินเดือนเป็นของใคร

16:02

วันที่ 28 เวลา 16:02 มือถือของมันนี่สั่นบนโต๊ะทำงาน

เงินเข้าบัญชี 23,375.00 บาท

สลิปเงินเดือนเขียนว่าสองหมื่นห้า แต่เงินที่เข้ามาจริงขาดไปพันกว่าบาททุกเดือน หักประกันสังคม หักกองทุนอะไรสักอย่างที่เธอไม่เคยเปิดดู มันนี่บ่นเรื่องนี้แทบทุกวันที่ 28 "หักอะไรไปเยอะแยะ" แล้วก็ลืมมันไปจนถึงเดือนหน้า

เธอยิ้ม รอยยิ้มแบบนี้เกิดขึ้นเดือนละครั้ง และอยู่ได้ประมาณสี่ชั่วโมง

หกโมงครึ่ง เธอโอนค่าหอ หนึ่งทุ่ม ตัดค่างวดมอเตอร์ไซค์ พอถึงสองทุ่ม รอยยิ้มก็หายไปเงียบๆ พร้อมกับตัวเลขในแอป

ก่อนหน้านั้น ตอนสี่โมงห้านาที เพื่อนร่วมโต๊ะชะโงกมาดูหน้าจอ

"เงินเดือนออกแล้วหน้าบานเลยนะ"

"บานถึงสองทุ่มจ้ะ"

"แล้วเงินเก็บแกมีเท่าไร"

มันนี่คว่ำมือถือลงกับโต๊ะ

"...อย่าเปิดดู ใจไม่แข็งพอ"

ทั้งคู่หัวเราะ มันนี่หัวเราะดังกว่า เพราะคำตอบจริงไม่ตลกเลย

อายุ 27 ทำงานมาห้าปี เธอเคยลองคิดเล่นๆ ว่ามีเงินผ่านมือไปแล้วเท่าไร ได้ตัวเลขเป็นล้าน แล้วเธอก็หยุดคิดต่อ เพราะคำถามข้อต่อไปคือ แล้วมันไปอยู่ไหนหมด

วันพุธที่สอง

คุณสมิตยังไม่ทันเปิดแล็ปท็อป ก็ชี้ไปที่กระดาษเคลือบแผ่นเดิมตรงขอบกระดาน

"ข้อหนึ่งครับ อ่านแล้วรู้สึกยังไง"

"เหมือนโดนพ่อดุค่ะ" น้องฝ่ายขายตอบก่อนใคร "เขาเขียนถึงลูกสาวเขา แต่หนูรู้สึกว่าเขาดุหนู"

"หนูอ่านไปหลับไปค่ะ" น้องฝ่ายคุณภาพสารภาพ "หน้าละงีบ"

"อ่านได้กี่หน้าครับ"

"...สิบเจ็ดค่ะ"

"สิบเจ็ดหน้า สิบเจ็ดงีบ" คุณสมิตพยักหน้าจริงจัง "พักผ่อนเพียงพอดีครับ"

มันนี่ไม่ยกมือ เธออ่านได้ยี่สิบสามหน้า มากกว่าน้องฝ่ายคุณภาพหกหน้า แต่ไม่มากพอจะภูมิใจ ที่ขีดเส้นใต้ไว้มีอยู่ตอนเดียว ตอนที่คนเขียนบอกว่าเรื่องเงินไม่จำเป็นต้องซับซ้อน เธอขีดเพราะไม่เชื่อ

"ข้อสองครับ มีคำถามอะไรบ้าง"

"กองทุนดัชนีที่เขาพูดถึงบ่อยๆ คืออะไรครับ" น้องฝ่ายวิจัยพัฒนาถาม "ซื้อที่ไหน"

คุณสมิตเขียนคำว่า กองทุนดัชนี ไว้มุมกระดาน แล้ววงไว้หนึ่งรอบ

"คำถามดีครับ จดไว้ก่อน อีกหลายพุธเราจะเดินไปถึงตรงนั้น" เขาว่า "แต่วันนี้ต้องเริ่มที่ของที่อยู่ใกล้ตัวกว่า มีอีกไหมครับ"

ห้องเงียบ เขาลุกขึ้น หยิบปากกาเมจิก

"เอ้า งั้นเข้าเรื่องที่ผมอยากให้รู้ครับ"

เขาเขียนตัวเลขบนกระดาน

25,000

"สมมตินี่คือเงินเดือนนะครับ" เขาว่า

มันนี่สะดุ้งเล็กน้อย เท่าเงินเดือนเธอพอดี เธอก้มหน้าลง เหมือนกลัวว่าตัวเลขบนกระดานจะหันมามองเธอ

"ผมมีคำถามข้อเดียว" คุณสมิตวางปากกาลง "เงินเดือนที่ได้มา จริงๆ แล้วเป็นของใคร"

ห้องเงียบ

แล้วน้องจากฝ่ายคุณภาพก็ตอบเบาๆ

"...ของหอพักค่ะ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นครึ่งห้อง

"ของช้อปปี้ค่ะ" อีกคนตอบ

"...ของคิวอาร์โค้ดค่ะ คุณสมิต" คนที่สามว่า คราวนี้หัวเราะกันทั้งห้อง ยกเว้นคนตอบ

เขาหัวเราะด้วย แล้วถามต่อด้วยน้ำเสียงเดิม

"แล้ว ของเรา อยู่ตรงไหนครับ"

ไม่มีใครตอบ

ใบเสร็จชีวิต

คุณสมิตแจกกระดาษเปล่าให้คนละแผ่น

"ไม่ต้องส่งผม ไม่ต้องให้เพื่อนดู" เขาบอก "เขียนรายจ่ายเดือนที่แล้วของตัวเอง เท่าที่จำได้ ผมเรียกว่า ใบเสร็จชีวิต"

มันนี่เขียนช้าๆ บางบรรทัดเธอต้องเปิดแอปธนาคารดูประกอบ

เธอไล่ดูทีละบรรทัด ทุกบรรทัดมีชื่อของใครสักคน หอพัก แม่ ไฟแนนซ์ ร้านกาแฟ เพื่อน แม่ค้าออนไลน์

ไม่มีบรรทัดไหนชื่อมันนี่

บรรทัดที่ทำให้เธอนิ่งที่สุดคือบรรทัดสุดท้าย สองพันสี่ร้อยบาทที่จ่ายผ่าน QR ทีละสามสิบ ทีละห้าสิบ ชานม ขนมหน้าออฟฟิศ ค่าจอดรถ ค่าอะไรก็ไม่รู้ เธอเลื่อนดูประวัติในแอป แล้วจำได้ไม่ถึงครึ่ง

สแกนทีเดียวจบ ไม่ต้องควักกระเป๋า ไม่ต้องนับแบงก์ และไม่เจ็บเลยสักครั้ง ซึ่งอาจเป็นปัญหาที่สุด

"ทุกคนน่าจะเห็นอะไรบางอย่างแล้วนะครับ" คุณสมิตพูดขึ้น "ส่วนใหญ่เราจ่ายให้ทุกคนก่อน แล้วเหลือเท่าไรค่อยเก็บ ซึ่งเกือบทุกเดือน ไม่เหลือ"

เขาเขียนบนกระดานอีกบรรทัด

ใช้เก้า เก็บหนึ่ง

"หนังสือเล่มหนึ่งเมื่อร้อยปีก่อน The Richest Man in Babylon สอนแค่นี้เลยครับ ได้เงินมาสิบส่วน เก็บไว้ให้ตัวเองหนึ่งส่วนก่อน ที่เหลือค่อยใช้ คนสมัยนี้เรียกว่า Pay Yourself First จ่ายให้ตัวเองก่อน"

"เก็บก่อน แล้วถ้าไม่พอใช้ล่ะคะ" น้องจากฝ่ายจัดซื้อถาม

"มันจะพอครับ" คุณสมิตตอบ "แปลกแต่จริง ถ้าเราเก็บก่อน เราจะใช้เท่าที่เหลือ ถ้าเราใช้ก่อน เราจะใช้เท่าที่มี"

ราคาของการไม่เข้าป่า

เขาแจกกระดาษตารางที่พิมพ์เตรียมไว้ให้คนละแผ่น

"นี่เป็นตารางสมมตินะครับ ไม่ใช่คำสัญญา" เขาเกริ่นก่อน "สมมติน้องอายุ 30 เงินเดือน 25,000 เก็บ 20% ทุกเดือนไปจนอายุ 60 แล้วเอาไปลงทุนระยะยาว"

"ทำไมต้อง 30 คะ" มันนี่หลุดปากถาม แล้วรีบเสริม "หนูอายุ 27 ค่ะ"

"งั้นน้องได้เปรียบสามปีครับ" เขายิ้ม "เดี๋ยวน้องจะรู้ว่าสามปีนี้แพงแค่ไหน" ทุกคนก้มอ่านตัวเลขไล่ลงมาทีละปีพร้อมกัน ปีแรก เงินที่งอกเงยขึ้นมาให้มีแค่ 4,800 บาท ฟังดูน้อยจนมีคนหาว

เลื่อนลงไปบรรทัดล่างสุด ปีที่อายุ 60 เงินที่งอกขึ้นมาในปีนั้นปีเดียว ราวหนึ่งล้านบาท มากกว่าเงินที่เก็บเองทั้งปีเกือบสี่เท่า

ห้องเริ่มเงียบ คนที่หาวเมื่อกี้เลิกหาวแล้ว

ตัวเลขสุดท้ายตอนอายุ 60

13.67 ล้านบาท

"ถ้าค่อยๆ ถอนออกมาใช้แบบไม่ให้หมด" คุณสมิตกดเครื่องคิดเลข "จะได้ประมาณ เดือนละ 45,000 บาท เป็นเงินเดือนที่น้องจ่ายให้ตัวเอง หลังจากเลิกทำงานแล้ว"

"สี่หมื่นห้า มากกว่าเงินเดือนตอนนี้อีกค่ะ" ใครสักคนพึมพำ

"แต่สี่หมื่นห้าในอีกสามสิบปี จะซื้อของได้ไม่เท่าสี่หมื่นห้าวันนี้นะครับ" เขาชิงพูดก่อน "เรื่องนี้ผมจะพาไปดูทีหลัง ตอนนี้ดูอีกแถวหนึ่งก่อน"

เขาชี้ให้ทุกคนดูตารางเล็กท้ายกระดาษ

"เงินออมเท่ากันทุกบาท ความต่างคือ ที่ที่มันไปอยู่" คุณสมิตชี้ไปที่ช่องว่างระหว่างแถวแรกกับแถวที่สอง "ผมเรียกส่วนต่างเกือบเก้าล้านนี้ว่า ราคาของการไม่เข้าป่า"

มันนี่จ้องตัวเลขนั้นนาน เธอเพิ่งตัดสินใจเมื่อเดือนก่อนว่าจะไม่เข้าป่าลงทุน เพราะกลัวหลง เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าการยืนอยู่นอกป่าก็มีค่าผ่านทางเหมือนกัน

"แล้วถ้าออมแค่ 10% ล่ะคะ" น้องฝ่ายคุณภาพถาม

"เหลือครึ่งเดียวครับ" เขาตอบ "อัตราการออมคือคันเร่งที่เราคุมได้เอง ส่วนผลตอบแทนของตลาด เราคุมไม่ได้ ปีที่ตลาดลงก็มี ปีที่ลงหนักก็มี ตารางนี้ไม่ได้บอกว่าทุกปีจะบวก มันบอกแค่ว่า เวลากับวินัยทำงานแทนเราได้แค่ไหน"

ห้าโมงยี่สิบห้า เขาวางปากกา แล้วชี้ไปที่ข้อสี่

"ฟังจบวันนี้แล้วรู้สึกยังไงครับ"

"ใจหายค่ะ" น้องฝ่ายขายตอบ "เก้าล้านที่หายไปเพราะไม่เข้าป่า หนูยังไม่เคยมีเก้าล้าน แต่รู้สึกเหมือนทำหาย"

"หนูจะกลับไปอ่านสิบเจ็ดหน้านั้นใหม่ค่ะ" น้องฝ่ายคุณภาพว่า "คราวนี้ไม่งีบ"

มันนี่ตอบเป็นคนสุดท้าย เธอมองใบเสร็จของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ ทุกบรรทัดมีชื่อคนอื่น หอพัก ไฟแนนซ์ ช้อปปี้

"รู้สึกว่าใบเสร็จของหนู ไม่มีชื่อหนูอยู่เลยค่ะ"

คุณสมิตไม่ได้ตอบอะไร เขาพยักหน้าช้าๆ แล้วบอกให้ทุกคนอ่านต่ออีกเจ็ดสิบหน้า

300 บาทกับ 5,000 บาท

หลังคลาส มันนี่เดินไปหาเขาที่กำลังเก็บเอกสารบนโต๊ะประชุม

"คุณสมิตคะ 20% ของหนูคือห้าพัน แต่หนูเหลือเดือนละสามร้อย"

เขาไม่ได้ตอบทันที เขาเก็บเอกสารเป็นปึกเสร็จก่อน แล้วถามกลับ

"ถ้าเริ่มพรุ่งนี้ น้องเก็บได้เท่าไรโดยไม่ทรมานครับ"

มันนี่คิดนาน "...พันหนึ่งค่ะ มั้ง"

"งั้นเริ่มพันหนึ่งครับ"

"แค่พันเดียวมันจะไปถึงไหนคะ"

"ยังไม่ถึงไหนครับ" เขาตอบตรงๆ "แต่มันจะสร้างของที่สำคัญกว่าตัวเลขคือ บรรทัดที่มีชื่อน้องอยู่ในใบเสร็จ วันไหนเงินเดือนขึ้น ค่อยขยับขึ้น"

"แล้วไม่ต้องเข้าป่าเลยเหรอคะ"

"ยังไม่ต้องครับ" คุณสมิตยิ้ม "ขั้นแรกแค่เปิดบัญชีแยกหนึ่งบัญชี ตั้งให้โอนอัตโนมัติทุกเดือน ก่อนที่หอพักจะได้เงินก่อนน้อง และอย่าผูกบัตรเดบิตกับบัญชีนั้น เราจะไม่ให้ตัวเองรูดได้ง่ายๆ"

"ตั้งเช้าวันที่ 29 นะครับ" เขาเสริม "เงินเดือนเราออกสี่โมงเย็น ถ้าไปตั้งเช้าวันที่ 28 เงินยังไม่เข้า ระบบจะโอนไม่ผ่าน แล้วน้องจะคิดว่าตัวเองล้มเหลวตั้งแต่เดือนแรก ทั้งที่จริงแค่ตั้งเวลาผิด"

"แล้วค่าผ่อนมอเตอร์ไซค์ล่ะคะ หนูควรรีบโปะให้หมดก่อนไหม"

เขาหยุดมือที่กำลังจะปิดโน้ตบุ๊ก

"คำถามนี้ดีมากครับ ดีจนผมขอเก็บไว้ตอบในอีกสองสามสัปดาห์ เพราะคำตอบมีลำดับของมัน" เขาว่า "แต่ฝากการบ้านไว้ข้อหนึ่ง กลับไปหาสัญญาผ่อนรถดูว่า ดอกเบี้ยที่เขียนไว้เป็นแบบ Flat Rate หรือเปล่า"

มันนี่ไม่รู้ว่า Flat Rate แปลว่าอะไร แต่เธอจดไว้

เขาปิดโน้ตบุ๊ก แล้วพูดประโยคหนึ่งที่มันนี่จำได้ไปอีกนาน

"เงินที่ใช้ไปแล้ว มันย้อนกลับมาไม่ได้นะครับ แต่เงินที่ยังไม่ได้ใช้ เรายังเลือกให้มันไปอยู่ไหนได้"

21:47

คืนนั้น มันนี่ใช้เวลาสิบสองนาทีในแอปธนาคาร เปิดบัญชีใหม่ ตั้งชื่อเล่นบัญชีว่า "ของมันนี่" ตั้งโอนอัตโนมัติ 1,000 บาท ทุกวันที่ 29 เวลา 08:00 แล้วกดยืนยัน

หน้าจอขึ้นว่า ตั้งค่าสำเร็จ

เธอนั่งมองข้อความนั้นอยู่พักหนึ่ง มันเป็นครั้งแรกในห้าปี ที่เธอจ่ายให้ตัวเองก่อนใคร ถึงแม้จะยังไม่ได้จ่ายจริงสักบาทก็ตาม

ยังไม่ทันได้วางมือถือ ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาจากเพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย คนที่เพิ่งกลับจากญี่ปุ่นเมื่อวันอาทิตย์ และได้เงินเดือนเกือบสองเท่าของเธอ

"มันนี่ ขอยืมสองพันก่อนได้ปะ สิ้นเดือนคืน 🙏"

“ได้เงินมาสิบส่วน
เก็บไว้ให้ตัวเอง
หนึ่งส่วนก่อน”

© สมิต ทวีเลิศนิธิ สงวนลิขสิทธิ์ ตัวละครเป็นตัวละครสมมติ ยกเว้นผู้เขียน ผู้เขียนไม่ใช่ผู้แนะนำการลงทุน ตัวเลขทั้งหมดเป็นตัวอย่างเพื่อการเรียนรู้ ไม่ใช่คำแนะนำให้ซื้อหรือขายสิ่งใด